Cud eucharystyczny Tomasza z Akwinu

CUDA — panele Mistyka 11.02.08 12:11 Page 4 W latach dojrzałości teologicznej, od 1269 do 1272, św. Tomasz z Akwinu został wezwany do Paryża, aby rozwiązać skomplikowaną kwestię natury Sakramentu Eucharystii. Zanim Ste Thomas rozpoczął swoją rozprawę, udał się do kościoła, aby się modlić, a następnie ostatecznie napisał właściwy tekst. Po zakończeniu wystawy św. Tomasz powrócił do kościoła i wtedy Nasz Pan Jezus ukazało mu się, aby potwierdzić słuszność jego pism podczas jego drugiej kadencji jako profesora w Paryżu, St.

Tomasz znalazł się w środku sporu toczącego się pomiędzy profesorami na Sorbonie w sprawie sakramentu eucharystycznego. Spór dotyczył dwóch punktów: a) jeśli zmysły dostrzegą obecność tzw. „przypadku”, takiego jak kolor, smak, trwałość i ilość, będzie to konkretne przedłużenie prawdziwego i rzeczywistego Chleba i Wina eucharystycznego; b) wiara potwierdza, że ​​w sakramencie istnieje Ciało i Krew Chrystusa, co stanowi wyraźny kontrast w stosunku do poprzedniej teorii. Teolodzy paryscy byli wyraźnie podzieleni pomiędzy teorią obiektywną a wartością wiary.

Postanowili zapytać św. Tomasza, gdyż mieli już okazję doświadczyć jego inteligencji filozoficznej i teologicznej świętości. Poprosili go o przedstawienie i przekazanie swojej opinii, aby jego mądrość teologiczna stała się zasadą, którą należy się kierować.

ST. Tomasza z Akwinu do modlitwy i kontemplacji i zaczął się modlić z wielką gorliwością i pobożnością. Niedługo potem szybko i z możliwie największą przejrzystością zapisał jak najmniejszą liczbę słów, co był w stanie zrozumieć jego umysł i do napisania, co natchnął go Pan.

Wrócił do kościoła, podszedł do ołtarza, złożył swoje pisemne odpowiedzi pod okiem Ukrzyżowanego i modlił się: „Panie nasz, faktycznie i na zawsze obecny w tym Najświętszym Sakramencie, proszę Cię, pomóż mi zrozumieć Twoją prawdę oraz móc ją nauczać i przekazywać bez możliwości błędów. Dlatego proszę Cię, Panie, obdarz mnie tą łaską: Jeśli to, co o Tobie napisałem i z Twoim błogosławieństwem, jest prawdą, spraw, abym mógł je wypowiadać i nauczać publicznie. Jeżeli natomiast pisałem, wychodząc z czegokolwiek, co mogłoby odbiegać od wiary katolickiej.” Taka była pokorna modlitwa teologa, który rozumie, że ma do czynienia ze sprawami znacznie wyższymi od niego samego i że ponosi poważną odpowiedzialność za swój lud.

Ojciec Reginaldo, jego sekretarz i inni bracia mieli szczęście obserwować św. Tomasza podczas głębokiej modlitwy, gdy nagle pojawił się Chrystus, wskazał na jego pisma i powiedział: „Dobrze napisałeś o sakramencie mojego Ciała i dobrze i zgodnie z prawdą napisałeś; rozwiązałeś także postawione ci pytanie. To zrozumienie Prawdy definiuje i obowiązuje tak długo, jak człowiek jest obecny na ziemi”. Usłyszawszy to, Tomasz napełnił się radością i dziękczynieniem, upadł na twarz i uklęknął przy ołtarzu przed naszym Panem.