Cud eucharystyczny Stanisława Kostki

CUDA — panele Mistyka 11.02.08 12:11 Page 8 Św.Stanisław Kostka w wieku siedemnastu lat był tak ciężko chory, że wydawało się, że jest już prawie u schyłku życia. W tym czasie żył jako gość szlachetnego protestanta, który nie pozwolił mu nawet na wizytę księdza katolickiego, Stanisław nie zniechęcił się i pewnej nocy w obecności swego wychowawcy przyjął w cudowny sposób Komunię św. sposób, Kilka dni później wyzdrowiał i zdecydował się wstąpić do zakonu jezuitów, a Stanisław Kostka urodził się w 1550 roku w Rostkowie, kilka kilometrów od Warszawy. W 1564 roku, mając czternaście lat, Stanisław wraz ze starszym bratem został wysłany do Wiednia, aby dokończyć naukę u jezuitów. Bardzo podobały mu się studia i życie na uczelni, rozważał poświęcenie się życiu zakonnemu.

Niestety jezuici musieli zamknąć kolegium, a Stanisław, jego brat i ich wychowawca zostali zmuszeni do opuszczenia uczelni, korzystając z gościny luterańskiego szlachcica. Stanisław zachował wzorowe zachowanie religijne pomimo nacisków ze strony brata, wychowawcy i gospodarza, którzy wszyscy go krytykowali. Stanisław przyjął to wszystko z cierpliwością i uległością, a w nocy nawet się za nich modlił.

W wieku około siedemnastu lat Stanisław poważnie zachorował. Warto dodać, że należał do Bractwa Św. Barbary – 1550-1568 – tak. Święty Stanisław przyjmuje Komunię Świętą od Anioła. Muzeum Diecezjalne w Mediolanie W to Stanisław całkowicie wierzył i rzeczywiście pewnej nocy obudził czuwającego swego wychowawcę, wołając: „Oto Święta Barbara!

Oto ona z dwoma aniołami! Ona przynosi mi Najświętszy Sakrament! SW (UÆS/ aniołowie uklękli przy nim i otrzymali Komunię Świętą. Młody człowiek, spokojny, położył się na łóżku. Kilka dni później, ku zaskoczeniu wszystkich, Stanisław obudził się zupełnie uzdrowiony i oznajmił, że chce udać się osobiście, aby podziękować Panu i zamanifestować swoje pragnienie zostania zakonnikiem.

Regionalny ojciec jezuitów odrzucił go ze względu na jego młody wiek i brak ojca ani opiekuna prawnego, ale Stanisław nie ubrał się, włożył ubranie rolnika i ruszył w stronę Augusty, gdzie rezydował wielki św. Piotr Kanizjusz, prowincjał jezuitów w Niemczech. Widząc jego nieobecność, brat zaczął go szukać i zaczął odczuwać wyrzuty sumienia z powodu jego wrogiego zachowania. Tymczasem św. Piotr Kanizjusz poważnie ocenił powołanie młodzieńca i podjął decyzję o wysłaniu go do seminarium jezuickiego w Rzymie.

W liście polecającym Stanisława napisał: „Stanisław, szlachetny Polak, człowiek sprawiedliwy, pełen gorliwości, przyjęty na pewien czas do kolegium w Dillingen, okazał się zawsze dokładny w swoich obowiązkach i mocny w swoim powołaniu... Mamy nadzieję i oczekujemy od niego wielkich rzeczy”.