Cud eucharystyczny w Salzano

W roku 1517 w Salzano wydarzyło się niezwykłe wydarzenie: pilnie wezwano księdza, aby zaniósł wiatyk inwalidzie znajdującemu się na skraju śmierci, pora i pora dnia nie były odpowiednie do odbycia procesji, dlatego ksiądz musiał zadowolić się tylko jednym ministrantem, po przybyciu na łąki otaczające rzekę Muson kilka pasących się osłów zwróciło się w stronę chaty Piusa i po zbliżeniu się do księdza skłoniło się na kolanach, a następnie podążali za Najświętszym Sakramentem aż do domu chorych, ponawiając przyklęknięcie; a następnie, zawsze z księdzem, wracali, aby powrócić na pastwisko, kiedy św. Ignacy Loyola i jego towarzysze, w 1536 roku, zatrzymując się w Wenecji i pobliskich miastach, w oczekiwaniu na wyjazd do Ziemi Świętej, przeszli kilka dni obok Zamku Biskupiego w Stigliano i w ten sposób mieli okazję zapoznać się i osobiście ocenić Zjawisko opisane w piśmie jezuickiego sługi Boga, Simone Rodriguez. Tutaj jest opowiadanie o tym, jak pewnego „kapłana imieniem Wawrzyniec został pilnie wezwany, aby udzielić wiatyku świętego na zachodnich krańcach parafii, między Zeminianą a Brianą, umierającej chorej osobie. Pora i godzina nie nadawały się na procesję, więc ksiądz musiał zadowolić się tylko jednym ministrantem.

Przybywszy na łąki otaczające rzekę Muson, potocznie zwane Cime, kilka pasących się osłów zwróciło się w stronę Kotwoja Piusa i podchodząc do księdza, uklękły, a następnie podążały za Najświętszym Sakramentem aż do domu chorych, ponawiając przyklęknięcie; a potem, zawsze z ojcem Lorenzem, wracali, zatrzymując się na pastwisku. Tę wiadomość przekazują starsi dzieciom, a księża na lekcjach religii parafianom. O cudzie mówią nawet Bollandiści, L.M.

Gerola w „Księdze dla wszystkich”, P. Beccaro w „Blisko Jezusa” i P. Sanna Solaro, Sol. w publikacji poświęconej wydarzeniom eucharystycznym, jakie miały miejsce we Włoszech. (U Ousman bronił się przed Kongresem Eucharystycznym w Mediolanie i miał go także zilustrować na kongresie weneckim, zgodnie z korespondencją z 1897 r., zachowaną w archiwum parafialnym.

W Historii Towarzystwa Jezusowego Nicolba Orlandino, wydrukowanej w Bolonii przez Bartolomeo Zanettiego w 1615 r., ponownie opisano ten epizod. Opowieść tę napisała Sługa Boży Simone Rodriguez, człowiek obdarzony ogromną wiedzą, który zmarł w opinii świętości w Lizbonie w Portugalii 15 lipca 1579 roku. Do tego dokumentu Kuria dołączyła także wzmiankę potwierdzającą imię i nazwisko księdza będącego świadkiem Cudu, co posłużyło do jeszcze lepszego ustalenia daty Cudu.

Ojciec Lorenzo rzeczywiście był kapelanem kościoła w Salzano dokładnie w sierpniu 1517 roku; i został wezwany do Kurii, aby złożyć zeznania w sprawach dotyczących parafii, którą w tym czasie sprawował Don Francesco Artuso, który był tu proboszczem do około 1550 roku. Stwierdzono, że Cud miał miejsce w roku 1517, a o. Rodriguez, który z pewnością rozmawiał z Don Artuso, mógł zapoznać się z pismem ustnym sporządzonym przez ówczesne kompetentne władze.