Cud eucharystyczny w Rosano

CUDA-panele 11.02.08 14:32 Page 34 W kościele klasztornym w Rosano czczona jest figura Najświętszego Serca, które przy różnych okazjach krwawiło i płakało. Posąg, który ma naturalną wysokość, został podarowany w 1948 r. przez pobożną osobę, aby spełnić obietnicę złożoną podczas I wojny światowej. Twarz Chrystusa ma intensywny wyraz męskiej słodyczy, która zaprasza wszystkich do modlitwy. Serce znajduje się pośrodku Jego klatki piersiowej, otoczone koroną cierniową, z listu biskupa Luciano Giovanottiego z 4 kwietnia z 4 kwietnia 1948 r., w pierwszą niedzielę po Wschodzie, podczas śpiewania pieśni nieszporów, ludzie po raz pierwszy zauważyli, że krople krwi jakby spływały z oczu posągu.

W czerwcu tego roku miał miejsce kolejny oszałamiający i nieoczekiwany cud — upływ krwi. Wydarzenia te miały miejsce wielokrotnie w latach 1948-1950 i zostały potwierdzone przez wielu naocznych świadków, przez same siostry zakonne, a zwłaszcza przez przełożoną, świętą pamięć matkę Ildegardę Cabitza. W archiwach klasztornych zachowało się wiele zeznań przysięgłych nawet księży, kaznodziejów i gości, wraz z badaniami lekarskimi krwi, a także przesiąkniętymi krwią ręcznikami i puriflkatorami.

Jednym z najbardziej ujmujących zeznań jest świadectwo prałata Angelo Scapecchiego, Statua Najświętszego Serca WŁOCHY, 1948, dotyczące śledztwa Wizytatora, księdza Luigiego Romoli O.P., wysłanego przez Święte Oficjum, który osobiście przesłuchiwał wszystkie siostry zakonne, narzucając wspólnocie najściślejszą tajemnicę. Następnie 14 listopada 1950 r. Święte Oficjum nakazało usunięcie posągu w celu umieszczenia go w tajnym miejscu. Został sprowadzony do Rosano w 1952 roku.

Wspólnota sióstr z Rosano przeżywała te wydarzenia z głęboką radością i wielkim oddaniem, ale z wielką rezerwą; do tego stopnia, że ​​jak dowiadujemy się z kronik, nie odrywali się od codziennych obowiązków. Wręcz przeciwnie, jeszcze intensywniej prowadzili życie monastyczne, zgodnie z benedyktyńskim mottem: Ora et labora. Płacz i upływ krwi uznano za niewytłumaczalne z powodu naturalnego i Rosano wezwania Pana „do wierności, zadośćuczynienia i modlitwy”. ] Kochani bracia i siostry, z wielkim oddaniem i dumą spójrzmy wstecz na wydarzenia, które miały miejsce w naszej diecezji pięćdziesiąt lat temu i potraktuj je jako znaki dobroci i miłości Pana oraz zaproszenie do poważnej i głębokiej refleksji.

Z wielką gorliwością odnówmy z radością nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa. A otrzymując to orędzie, prośmy o dar coraz głębszego nawrócenia do Jego miłości, o łaskę wzrostu zapału apostolskiego, a także o dar licznych świętych powołań do kapłaństwa i życia zakonnego, aby Chrystus stał się Sercem świata. Patrząc na Serce Jezusa, z radością będziemy czerpać życie ze źródła zbawienia!