Cud eucharystyczny w Herentals

CUDA-panels 11.02.08 14:33 Page 48 Podczas cudu eucharystycznego w Herentals, po ośmiu dniach odnaleziono kilka skradzionych wcześniej Hostii, które mimo deszczu były całkowicie nienaruszone. Hostie znaleziono na polu w pobliżu króliczej nory, otoczone jasnym światłem i ułożone w kształcie krzyża. Co roku dwa obrazy Antoona van Ysendycka, przedstawiające cud, są niesione w procesji na pole, na którym zbudowano małą kapliczkę De Hegge. Tutaj odprawiana jest pamiątkowa Msza św. w obecności wielu ludzi. Obydwa obrazy są obecnie przechowywane w katedrze Sint-Waldetrudiskerk w Herentals, n. 1412. Niejaki Jan van Langerstede udał się na nocleg do hotelu niedaleko małego miasteczka Herentals.

Ten fachowiec kradł z kościołów przedmioty sakralne i sprzedawał je po całej Europie. Następnego dnia po przybyciu do Herentals udał się do pobliskiej wioski Poederle. Wszedł do kościoła parafialnego i cyborium, w którym znajdowało się pięć konsekrowanych Hostii.

Wracając do Herentals w miejscu zwanym „De Hegge” („ogrodzenie”), czuł się, jakby ciągnął go tajemnicza siła, która nie pozwalała mu kontynuować podróży. Próbował więc pozbyć się Hostii, wrzucając je do rzeki, ale wszelkie jego próby były bezskuteczne. Jan był na skraju rozpaczy, gdy niedaleko niedaleko zobaczył pole z dużą króliczą norą, w której od razu ukrył Hostie.

Zadanie miało miejsce około 1412 roku, sędzia miejski Gilbert De Pape rozpoczął śledztwo, aby odkryć sprawcę kradzieży w kościele w Poederle. Wśród podejrzanych był nasz Jan. Policja przeszukała jego bagaż i znalazła kielich oraz cyborium.

Wszystko oprócz tego, że wyrzucił Hostie. Miał zostać natychmiast powieszony, a Jan już wszedł na szafot, gdy namawiany przez księdza do oczyszczenia duszy przed śmiercią, całkowicie wyznał swoją winę. Sędzia zawiesił wówczas egzekucję i nakazał Janowi wskazać dokładne miejsce, w którym pozostawił Hostie.

Za nimi podążał duży tłum. Gdy tylko dotarli na pole, zobaczyli, jak wszystkie Hostie przetrwały pogodę i natychmiast zostały zabrane w procesji z powrotem, niektóre do Herentals, inne do Poederle, gdzie pozostały aż do XVI wieku. 2 stycznia 1441 roku cud został uznany przez magistrata za autentyczny i wybudowano małą kaplicę, którą odwiedzali liczni prałaci, jak Jean Malderus, biskup Anvers w 1620 roku i papież Benedykt XIV w 1749 roku.

Za rozbudowę kaplicy, która później została przekształcona w sanktuarium, zapłaciła córka Jana Lussembourga, Elżbieta Van Görlitz.