Cud eucharystyczny Frossarda

CUDA — panele Mistycy 11.02.08 12:12 Page 15 Nawrócenie ateistycznego pisarza Andre Frossarda w obecności Najświętszej Eucharystii miało wielkie reperkusje w świecie. On sam opisał, jak doszło do jego nawrócenia w swojej książce Bóg istnieje. 1 Spotkaliśmy go (1969), Do ostatnich lat, aż do ostatnich dni życia mówił tylko: „Od chwili spotkania z Bogiem nie udało mi się znudzić tajemnicą Boga. Każdy dzień jest dla mnie czymś nowym. A jeśli Bóg istnieje, powinienem o tym mówić; jeśli Chrystus jest Synem Bożym, powinienem to głośno głosić; jeśli istnieje Życie Wieczne, powinienem je głosić” – relacja Rossarda: „Wchodząc do kaplicy w Dzielnicy Łacińskiej w Paryżu o 5:10 rano, aby poszukać przyjaciela, wyszedłem kwadrans po 17:00 w towarzystwie przyjaźni, która nie była z tej ziemi.

Wszedłem jako sceptyk i ateista... i coraz bardziej sceptyczny i ateistyczny, obojętny i zajęty tak wieloma sprawami, jak tylko Bogiem, któremu nawet nie pomyślałem, żeby się wyprzeć... Stałem przy drzwiach, rozglądając się oczami za moim przyjacielem, ale nie udało mi się go znaleźć...

S od cieni do I • t . od zgromadzonych tam wiernych, do sióstr, do ołtarza... i zatrzymałem się nad drugą świecą płonącą na lewo od Krzyża (nieświadomy, że stoję przed Najświętszym Sakramentem). I w tym momencie absurdem było to, że byłem pisarzem ANDRÉ FROSSARDEM XX WIEKU, aby urodzić zdumione dziecko, jakim nigdy nie byłem...

W pierwszej chwili przyszła mi do głowy nuta tych słów „Życie duchowe”… jakby wypowiedziane szeptem obok mnie… potem pojawiło się wielkie światło… świat, inny świat blasku i przeznaczenia, który jednym pociągnięciem rzucił nasz świat w wątłe cienie niespełnionych marzeń…

którego czułem całą słodycz... słodycz, która była aktywna i niepokojąca ponad wszelką przemoc, zdolną rozbić najtwardszy kamień i to, co jest jeszcze twardsze od kamienia - ludzkie serce. Jego obfitemu wybuchowi, tak zupełnemu, towarzyszyła radość, która jest radością ocalonych, radością rozbitka, którego we właściwym czasie zabrano na pokład.

Wszystkie te doznania były jednoczesne... Wszystko jest zdominowane przez Obecność. O Tym, o którym nigdy nie byłabym w stanie napisać Jego imienia bez obawy, że zranię jego czułość, o Tym, przed którym miałam szczęście być dzieckiem, któremu przebaczono, które budzi się i odkrywa, że wszystko jest darem...

Bóg istniał i był obecny... Jedno mnie tylko zdziwiło: Eucharystia! Nie żeby wydawało się to niewiarygodne, ale zdumiało mnie, że Boska Miłość znalazła ten cichy sposób komunikowania się, a przede wszystkim, że zdecydowała się stać chlebem, który jest podstawą ubogich i pokarmem preferowanym przez dzieci…

O Boska Miłości, wieczność będzie za krótka, aby mówić o Tobie.”