Cud eucharystyczny Emmericha

CUDA — panele Mistyka 11.02.08 12:11 Page 11 Anna Katarzyna Emmerich zmuszona była opuścić klasztor, w którym mieszkała, ponieważ był on zawłaszczany przez rząd. W tym okresie podupadło na jej zdrowiu i nasiliły się doświadczenia mistyczne: otrzymała stygmaty i miała liczne wizje, Jedna z nich pozwoliła na odnalezienie domu Matki Bożej w Efezie. Faktycznie, według tradycji antycznych wydaje się, że Maryja osiadła wraz z Janem II Apostole, w tym mieście. Cudownym aspektem życia Anny Katarzyny jest to, że przez lata karmiła się wyłącznie Eucharystią. Katarzyna Emmerich urodziła się w Niemczech 8 września 1774 roku w rodzinie rolników i bardzo wcześnie zaczęła pracować. Później dojrzało powołanie zakonne i poprosiła o przyjęcie do kilku klasztorów, ale zawsze była odrzucana, ponieważ była bardzo biedna i nie miała posagu. Dopiero w wieku dwudziestu ośmiu lat została przyjęta do klasztoru w Agnetenbergu, gdzie z zapałem włączyła się w życie monastyczne, zawsze gotowa podejmować najtrudniejsze zadania.

Pewnej nocy, gdy się modliła, pojawił się Jezus i ofiarował jej koronę z róż i koronę cierniową. Wybrała koronę cierniową i Jezus włożył koronę na jej głowę. Nagle wokół jej czoła pojawiły się pierwsze stygmaty. Później, po kolejnym objawieniu Jezusa, rany pojawiły się także na dłoniach, stopach i boku.

W 1811 r. w klasztorze Agnetenberg BŁOG. ANNA KATARZYNA EMMERICH NIEMCY, 1774-1824 Portret Clemensa Brentano chorego i przykutego do łóżka. odwiedziłem ją i zostałem przyciśnięty przez stygmaty. W ciągu następnych jedenastu lat został jej przyjacielem i wiernym asystentem, mając także pamiętnik, w którym zapisywał jej wizje.

Tymczasem zakonnica praktycznie przestała jeść: odrobina wody i konsekrowana Hostia wystarczyły, aby utrzymać ją przy życiu przez lata. Była bardzo oddana Najświętszej Eucharystii i pisała o niej wiele stron: „Moje pragnienie Najświętszej Eucharystii było tak gwałtowne i nieodparte, że często w nocy wychodziłam z celi, aby wejść do Kościoła… Często klękałam i padałam na twarz przed Błogosławioną, która złączyła Jej cierpienie z cierpieniem Jezusa i ofiarowała je za odkupienie ludzi.

Najbardziej znanym biografem Anny Katarzyny był niemiecki pisarz Clemens von Brentano, który spisał wszystkie jej wizje. Brentano zebrał tysiące stron o Błogosławionym, z których wiele wymaga jeszcze publikacji. W jednym ze swoich najsłynniejszych fragmentów napisał: „Anna Katarzyna stoi jak krzyż na poboczu ulicy, aby wskazywać wiernym właściwy kierunek.

To, co mówi, jest krótkie, ale proste, pełne głębi, ciepła i życia. Zrozumiałem wszystko. Zawsze szczęśliwy, czuły, dostojny, cudowny; zawsze chory, bolesny, ale jednocześnie delikatny i świeży, czysty, wypróbowany, przejrzysty. Siedzenie u jej boku oznaczało zajmowanie najpiękniejszego miejsca na świecie”.