Het eucharistisch wonder van Weiten-Raxendorf

WONDEREN-panels 11/02/08 14:33 Page 52 In het vijftiende-eeuwse Oostenrijk waren er een aantal diefstallen van geconsacreerde Hosties, dus de kerkelijke autoriteiten begonnen de Hosties in de sacristie te bewaren. Ondanks deze voorzorgsmaatregelen slaagde een dief er in 1411 in een geconsacreerde Hostie uit de parochiekerk in Weiten te stelen. De Hostie gleed tijdens zijn reis onopgemerkt op de grond en werd enkele dagen later ontdekt door een vrome vrouw, De Hostie gloeide schitterend, verdeeld in twee stukken, maar was verenigd door draden van Bloedend Vlees. In de parochiekerk van Weiten brak een dief de sacristie binnen en kreeg een geconsacreerde Hostie te pakken die hij in een van zijn handschoenen liet glijden. Volgens rapporten uit het dorp Weiten vond de diefstal plaats in 1411. De dief besteeg vervolgens zijn paard met de bedoeling naar het nabijgelegen dorp Spitze te gaan. In plaats van de hoofdweg te nemen, koos hij een zijweg die door de vallei van Mühldorf loopt en staat bekend als "Am Schuß." Toen hij op de plek aankwam (die vandaag de dag wordt gemarkeerd door een kapel ter ere van het wonder) stopte zijn paard en wilde niet bewegen, hoe hard de man hem ook sloeg.

Enkele arbeiders die in de omliggende velden werkten, kwamen helpen. Maar er was geen manier om het paard in beweging te krijgen; het stond stil als een standbeeld. Toen sprong het dier zonder waarschuwing in galop, en het Heilige OOSTENRIJK, 1411, een mevrouw Scheck van Manne orf passeerde de plek en zag de Hostie omringd door een sterk licht.

Met grote verbazing pakte ze de Heilige Eucharistie op en merkte dat de geconsacreerde Hostie in twee delen gebroken was, maar met elkaar verbonden bleef door draden van Bloedend Vlees. Zeer ontroerd en op eigen kosten bouwde ze uit dankzegging ter plekke een kleine kapel. Toen het nieuws over het wonder zich verspreidde, kwamen er veel pelgrims naar de plaats.

Later was het nodig om een ​​grotere kerk te bouwen ter ere van het kostbare reliekschrijn, om zo de grote menigten die elk jaar op bedevaart kwamen in bedwang te houden.