Het eucharistisch wonder van Rosano

WONDEREN-panels 11/02/08 14:32 Page 34 In de kloosterkerk van Rosano wordt het beeld van het Heilig Hart vereerd, dat bij verschillende gelegenheden bloedde en huilde. Het beeld, dat van natuurlijke hoogte is, werd in 1948 geschonken door een vroom persoon om een belofte na te komen die tijdens de Elfde Wereldoorlog was gedaan. Het gezicht van Christus heeft een intense uitdrukking van mannelijke zoetheid die iedereen uitnodigt tot gebed. Het hart bevindt zich in het midden van zijn borst, omgeven door een doornenkroon, uit de brief van bisschop Luciano Giovanotti van 4 april van 4 april 1948, de eerste zondag na Pasen tijdens het zingen van Tijdens de vespers merkten mensen voor het eerst dat er druppels uit de ogen van het beeld druppelden alsof er bloed uit de ogen viel.

In juni van dat jaar vond er nog een verbluffend en onverwacht wonder plaats: de bloedstroom. Deze gebeurtenissen vonden herhaaldelijk plaats tussen 1948 en 1950 en werden bevestigd door vele ooggetuigen, door de nonnen zelf en vooral door de abdis, Moeder Ildegarde Cabitza van de heilige nagedachtenis. In de kloosterarchieven worden vele beëdigde getuigenissen bewaard, zelfs van priesters, predikers en bezoekers, samen met medische analyses van het bloed, maar ook met bloed doordrenkte handdoekjes en reinigers.

Een van de meest innemende getuigenissen is die van Monseigneur Angelo Scapecchi, Standbeeld van het Heilig Hart ITALIË, 1948, het onderzoek naar de Visitator, pater Luigi Romoli, O.P., gestuurd door het Heilig Officie, die persoonlijk alle nonnen ondervroeg en de gemeenschap de strengste geheimhouding oplegde. Vervolgens gaf het Heilig Officie op 14 november 1950 opdracht om het beeld te verwijderen om het op een geheime locatie te bewaren. Het werd in 1952 teruggebracht naar Rosano.

De gemeenschap van nonnen van Rosano beleefde deze gebeurtenissen met intieme vreugde en grote toewijding, maar met grote terughoudendheid; zozeer zelfs dat ze, zoals we uit de kronieken leren, niet werden afgeleid van hun dagelijkse taken. Integendeel, zij leefden hun kloosterleven nog intenser volgens het benedictijnse motto: Ora et Labora. Het huilen en de bloedvloeiing werden als onverklaarbaar beschouwd vanuit een natuurlijke en Rosano oproep van de Heer 'tot trouw, herstel en gebed.' Geliefde broeders en zusters, laten we met grote toewijding en trots terugkijken op de gebeurtenissen die vijftig jaar geleden in ons bisdom plaatsvonden en ze zien als tekenen van de welwillendheid en liefde van de Heer en een uitnodiging tot serieuze en diepgaande reflectie.

Laten wij met grote vurigheid onze toewijding aan het Heilig Hart van Jezus hernieuwen. En laten we, terwijl we deze boodschap ontvangen, vragen om de gave van een steeds diepere bekering tot Zijn liefde, om de genade van een toename van de apostolische ijver, maar ook om de gave van talrijke heilige roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven, om van Christus het Hart van de wereld te maken. Als we naar het Hart van Jezus kijken, zullen we vreugdevol leven putten uit de fontein van verlossing!