Het eucharistisch wonder van Buenos Aires

De parochie van Sint-Maria in Buenos Aires is de hoofdpersoon geweest van drie eucharistische wonderen die plaatsvonden in 1992, 1994 en 1996. Professor Ricardo Castañón Gomez werd door de toenmalige aartsbisschop van Buenos Aires, niemand minder dan de huidige paus Franciscus, geroepen om het wonder te analyseren dat plaatsvond op 15 augustus 1996, n 1992, na de mis van vrijdag 1 mei, tijdens de voorbereiding van de eucharistie. reserve vond een eucharistiedienaar enkele stukken geconsacreerde hostie op de korporaal. In navolging van wat de Kerk in deze situaties voorschrijft, liet de priester ze in een vat met water doen, dat vervolgens in de tabernakel werd geplaatst om te wachten tot ze waren opgelost. In de daaropvolgende dagen gingen verschillende priesters het controleren en ze realiseerden zich dat er niets was veranderd.

Zeven dagen later, op vrijdag 8 mei, openden ze de tabernakel en zagen dat de fragmenten van de Hostie een roodachtige kleur hadden gekregen die op bloed leek. De volgende zondag, 10 mei, werden tijdens de twee avondmissen verschillende kleine druppeltjes bloed opgemerkt op de paten waarmee de priesters de communie uitdeelden. Op zondag 24 juli 1994, tijdens de kindermis, terwijl de Eucharistieminister de pyx uit het tabernakel nam, zag hij een druppel 1992 1992 1992. Het is mogelijk om elke 3e vrijdag van de maand van 20.00 tot 22.00 uur informatie over het Wonder te ontvangen en elke 4e zaterdag van de maand om 11.00 uur.

Parochie van Sint-Maria, Av. La Plata 286. Buenos Aires. bloed stroomt langs de zijkant. Op 15 augustus 1996, tijdens de Mis van de Hemelvaart van de Allerheiligste Maagd, moest een geconsacreerde Hostie, die tijdens de uitreiking van de Communie op de grond viel, opnieuw in een vat met water worden geplaatst zodat deze zou oplossen.

Een paar dagen later, op 26 augustus, opende een eucharistiedienaar het tabernakel en zag dat de hostie in bloed was veranderd. Foto van het voorbeeldfragment van de Hostie dat in 1992 bloedde. Professor Castañón Gomez toont een van de fragmentmonsters van de Hostie die in 1992 in vlees veranderde. Voorbeeld van de Hostie die in 1996 in bloed veranderde. Foto waarop Professor Castañón Gomez het wonder begint te onderzoeken en de priesters interviewt die directe getuigen waren van de gebeurtenissen. Ze bevestigden dat er in mei 1992 ook twee stukken geconsacreerde hostie waren geweest die hadden gebloed.

Ze hadden ze in gedestilleerd water gedaan, wat helaas de slechtste manier is om iets te conserveren. Vervolgens hadden ze een vrouwelijke parochiaan, die scheikundige was, gevraagd de bloedende Hostie te analyseren. De vrouwelijke dokter ontdekte dat het menselijk bloed was en dat dit de volledige leukocytenformule bevatte.

Ze zei ook dat ze erg verrast was dat ze actieve witte bloedcellen had gevonden, die normaal gesproken alleen aanwezig zijn als er een infectie aanwezig is. De vrouwelijke arts kon het genetisch onderzoek echter niet uitvoeren, omdat dit in die tijd niet eenvoudig was. Dit is het verslag van een Australische advocaat, Ron Tesoriero, die centraal stond in het wetenschappelijk onderzoek naar het wonder van 1996, op verzoek van aartsbisschop Jorge Bergoglio van Buenos Aires: "Op 18 augustus 1996 werd na de mis in de Santa Maria-kerk een communiehostie verlaten aangetroffen. De priester stopte de hostie in een kom met water en plaatste deze in de tabernakel totdat deze oploste. Binnen enkele dagen kwam er een bloedachtige substantie vrij. van de gastheer groeide het in aantal en transformeerde het in de loop van de volgende 10 dagen.

Forensische pathologie en DNA-testen die gedurende twintig jaar zijn uitgevoerd, hebben uitgewezen dat de substantie een menselijk hart is van een levend, traumatisch gewond mens. De wetenschap leidt tot antwoorden dat Jezus werkelijk aanwezig is in de gastheer van de communie en dat Hij de auteur van het leven is", was op 5 oktober 1999 dat ik naar Buenos Aires ging om mijn onderzoek te beginnen op uitnodiging van Dr. Ricardo Castañón. We interviewden de priester, pater Alejandro Pezet en andere getuigen en namen monsters.

Ik heb de essentiële delen van mijn hele onderzoek op film gedocumenteerd. Mijn insteek was om de zaak voor te bereiden als advocaat die voor de rechter zou verschijnen. Op 21 oktober 1999 presenteerden we een monster voor DNA-testen aan het Forensic Analytical Genetics-laboratorium in San Francisco.

Op 1 mei 2000 rapporteerden ze mij dat er weliswaar menselijk DNA aanwezig was, maar dat er geen menselijke genetische code kon worden verkregen. Dit was ongebruikelijk. Verschillende wetenschappers hadden verschillende meningen. Wie had gelijk? Vervolgens ging ik forensische pathologie en celbiologie studeren.

Meer dan een jaar lang heb ik honderden histologische beelden onderzocht en uiteindelijk forensische pathologie en celbiologie gevonden.

Meer dan een jaar lang heb ik honderden histologische beelden onderzocht en uiteindelijk heb ik er een gevonden die leek op de casus van Buenos Aires. Het was ontstoken menselijk hartweefsel als gevolg van een verstoorde bloedtoevoer. Ik besefte dat wanneer het hart een trauma oploopt, het er heel anders uitziet dan de standaardafbeeldingen van normaal hartweefsel uit het handboek.

De wetenschappers die ik tot nu toe had ingeschakeld, waren geen experts op het gebied van harttrauma. De volgende stap was het vinden van een wereldexpert die niet alleen een forensisch patholoog was, maar ook een cardioloog. Ik vond hem in New York: Dr. Frederick Zugibe. Op 20 april 2004 vergezelde een vooraanstaande Australische onderzoeksjournalist, Mike Willesee, mij naar New York om Dr.

Zugibe met mijn casusmonsters. Dr. Zugibe had niets gehoord over de geschiedenis van het monster of mijn onderzoek. Op 26 augustus 1996, toen het tabernakel werd geopend, werd opgemerkt dat er een rode substantie uit de gastheer kwam. Padre Alejandro Pezet vond een verlaten communiehostie.

ples of mijn onderzoek. Terwijl ik filmde, onderzocht hij in onze aanwezigheid de monsters microscopisch. De enige echte uitspraken van Dr. Zugibe zijn vervat in wat ik tijdens die oorspronkelijke bijeenkomst heb opgenomen en gedocumenteerd. Sindsdien zijn ze historisch geworden: ‘Ik ben een expert op het gebied van het hart.

Het hart is mijn zaak. Dit is vlees. Dit vlees is hartspierweefsel, het myocardium, afkomstig van de linkerventrikelwand, niet ver van een klepgebied. Het is de spier die het hart zijn hartslag geeft en het lichaam zijn leven. Deze hartspier is ontstoken.

Het heeft zijn strepen verloren en is geïnfiltreerd met witte bloedcellen. Witte bloedcellen worden niet alleen in hartweefsel aangetroffen. Deze cellen worden door het lichaam geproduceerd en ontsnappen uit het bloed en infiltreren het weefsel om trauma of letsel aan te pakken. ARGENTINIË, 1992-1994-1996 Dr.

Zugibe vervolgde: "De aanwezigheid van die witte bloedcellen in het weefsel zegt mij twee dingen: ten eerste: dit hart heeft een traumatisch letsel opgelopen; er is sprake van een verstoring van de bloedtoevoer naar het hart; dit lijkt niet veel op wat ik heb gezien toen iemand zwaar op de borst werd geslagen in de regio van het hart; ten tweede: dit hart leefde; dit hart is van een levend persoon en niet van een dood persoon; ik kijk naar een momentopname van een levend hart; ik kan de verwonding dateren; ik kan dateren wanneer de bloedtoevoer heeft plaatsgevonden. Het gebeurde drie dagen vóór de tijdsopname vastgelegd op het microscopisch microscoopglaasje', vroeg een theoloog wat dit mogelijk zou kunnen betekenen in de context van Jezus. Hij zei dat de Kerk leert dat de Eucharistie een herdenking is van het lijden, de dood en de opstanding van Jezus.

Wanneer wij de communie ontvangen, ontvangen wij Jezus op het moment van zijn verrijzenis, 3 dagen na zijn lijden. Wat dr. Zugibe verbaasde was dat de witte bloedcellen en het hartweefsel in zo’n goede staat van conservering verkeerden ondanks dat ze drie jaar in gedestilleerd water waren bewaard: “De goede staat van conservering is wat je zou verwachten als ze in een presematief zoals fonnalin waren geplaatst.

Het zou onmogelijk zijn dat de witte bloedcellen in het monster aanwezig zouden zijn als het monster in water was bewaard. Op 26 maart 2005 stuurde Dr. Zugibe mij zijn formele Aorta Ri ht Atrium Rechterventrikel Pulmonaire Arter Longader Linker Atrium naar Linkerventrikel van het M ocardium. Op 20 april 2004 stuurde Dr.

Zugibe onderzoekt het monster en identificeert een getraumatiseerd menselijk hart. Op 28 februari 2008 zei forensisch patholoog Dr. Lawrence uit San Francisco dat zijn aanvankelijke identificatie verkeerd was. Hij was het nu volledig eens met de beoordeling van dr. Zugibe. Het was getraumatiseerd hartweefsel. Ik vroeg de mening van professor Linoli in Italië, die aan de zaak Lanciano werkte.

Ik liet hem mijn foto zien van de inhoud van het microscoopglaasje. Hij wist het niet zeker, maar zei dat het hartweefsel zou kunnen zijn. o[lklljl Dr. Zugibe's rapport op 17 maart rapporteert over de bevindingen. Gedeeltelijk staat er: ‘De weefsels van het hart hadden degeneratieve veranderingen van het myocardium ondergaan, mogelijk als gevolg van een obstructie van een kransslagader die voedingsstoffen en zuurstof levert aan een gebied van de hartspier.

Deze obstructie kan het gevolg zijn van... een zware klap op de borst boven het hart. Mike Willesee vatte de zaak als volgt samen: ‘Als een communiegastheer, die brood is, bloedt en een levend menselijk hart wordt, is dat meer dan alleen een WOW-moment. Het is een traumatische dag voor de wetenschap.

Waarom traumatisch? Omdat voor het eerst ooit leven is ontstaan uit inerte, niet-levende materie. Wat er in mijn lopende werk is onthuld, is ongekend. Het biedt voor de eerste keer ooit een wetenschappelijke basis voor het geloof van de Katholieke Kerk in: Dr.

Zugibe laat de positie zien waar het hartspierweefsel vandaan kwam. 1. God als de enige geregistreerde schepper van het menselijk leven. 2. Jezus als werkelijk levend, opgestaan en aanwezig in de Communiegastheer. 3. Jezus geeft ons zijn hart in de Eucharistie. Ron Tesoriero heeft zijn werk gepubliceerd in een nieuw boek, My Human Heart: Where Science and Faith Collide, en in documentaires die beschikbaar zijn op: www.reasontobelieve.com.au