Το Ευχαριστιακό Θαύμα του Φροσάρδου

MIRACLES—Mystics panels 11/02/08 12:12 Page 15 Η μεταστροφή του άθεου συγγραφέα Andre Frossard, παρουσία της Θείας Ευχαριστίας, είχε μεγάλες επιπτώσεις στον κόσμο, ο ίδιος εξιστόρησε πώς προέκυψε η μεταστροφή του στο βιβλίο του, Ο Θεός υπάρχει. 1 Have Met Him (1969), Μέχρι τα τελευταία του χρόνια, μέχρι τις τελευταίες του μέρες, έλεγε μόνο: "Από τον καιρό που συνάντησα τον Θεό, δεν κατάφερα ποτέ να κουραστώ από το μυστήριο του Θεού. Κάθε μέρα είναι κάτι καινούργιο για μένα, Και αν υπάρχει Θεός, πρέπει να μιλήσω γι' αυτό. Η μαρτυρία του Rossard: «Έχοντας μπει σε ένα παρεκκλήσι στη συνοικία Latin του Παρισιού στις 5:10 το πρωί για να αναζητήσω έναν φίλο, έφυγα ένα τέταρτο μετά τις 5 παρέα με μια φιλία που δεν ήταν αυτής της γης.

Έχοντας μπει ως σκεπτικιστής και άθεος… και όλο και πιο δύσπιστος και άθεος, αδιάφορος και απασχολημένος με τόσα άλλα πράγματα εκτός από έναν Θεό που ποτέ δεν σκέφτηκα ούτε να αρνηθώ… Στεκόμουν στην πόρτα και έψαχνα γύρω μου με τα μάτια για τον φίλο μου, αλλά δεν κατάφερα να τον βρω…

S από τις σκιές στο I • t . από τους πιστούς που μαζεύτηκαν εκεί, στις μοναχές, στο βωμό...και ήρθαν να ξεκουραστούν πάνω από το δεύτερο κερί που έκαιγε στα αριστερά του Σταυρού (αγνοώντας ότι στεκόμουν παρουσία του Μακαριωτάτου). Και σε εκείνο το σημείο, στον συγγραφέα ANDRÉ FROSSARD 20TH CENTURY παράλογο να ήμουν, να γεννήσω το έκπληκτο παιδί που δεν είχα υπάρξει ποτέ...

Στην αρχή ο υπαινιγμός αυτών των λέξεων, «Πνευματική Ζωή» ήρθε σε μένα... σαν να είχαν προφερθεί με έναν ψίθυρο δίπλα μου... μετά ήρθε ένα μεγάλο φως... ένας κόσμος, ένας άλλος κόσμος μιας λάμψης και μιας μοίρας που με μια κίνηση έριξε τον κόσμο μας ανάμεσα στις εύθραυστες σκιές των ανεκπλήρωτων ονείρων...

της οποίας ένιωσα όλη τη γλύκα... μια γλυκύτητα που ήταν ενεργή και αναστατωμένη πέρα από κάθε μορφή βίας, ικανή να σπάσει την πιο σκληρή πέτρα και αυτή που είναι ακόμα πιο σκληρή από την πέτρα - την ανθρώπινη καρδιά. Η ξεχειλισμένη έκρηξή του, τόσο πλήρης, συνοδευόταν από μια χαρά που είναι η αγαλλίαση του σωζόμενου, η χαρά του ναυαγού που τον παραλαμβάνουν στην ώρα τους.

Αυτές οι αισθήσεις, ήταν όλες ταυτόχρονες... Όλα κυριαρχούνται από την Παρουσία. Αυτόν για τον οποίο δεν θα μπορούσα ποτέ να γράψω το όνομά Του χωρίς να φοβάμαι ότι θα βλάψω την τρυφερότητά του, για Εκείνον στον οποίο είχα την τύχη να είμαι ένα συγχωρεμένο παιδί που ξυπνά για να ανακαλύψει ότι όλα είναι δώρο...

Ο Θεός υπήρχε και ήταν παρών... ένα πράγμα μόνο με εξέπληξε: Η Ευχαριστία! Όχι ότι μου φαινόταν απίστευτο, αλλά με εξέπληξε το γεγονός ότι η Θεία Φιλανθρωπία θα είχε βρει αυτόν τον σιωπηλό τρόπο επικοινωνίας με τον εαυτό Του, και πάνω απ' όλα ότι θα επέλεγε να γίνει ψωμί, που είναι το βασικό συστατικό των φτωχών, και το φαγητό που προτιμούν τα παιδιά...

Ω Θεία Αγάπη, η αιωνιότητα θα είναι πολύ μικρή για να μιλήσω για Σένα».