Το ευχαριστιακό θαύμα του Faverney

ΓΑΛΛΙΑ, 1608 Στην Αγρυπνία της Εορτής της Πεντηκοστής, οι μοναχοί του Faverney αποφάσισαν να εκθέσουν το Μυστήριο για δημόσια λατρεία. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, μια φωτιά ξέσπασε που κατέστρεψε το βωμό και τα ιερά έπιπλα, αλλά όχι το τέρας που περιείχε την Ιερή Οικοδέσποινα. Ο θαυματουργός οικοδεσπότης φυλάσσεται και σήμερα και πολλοί είναι οι προσκυνητές που σπεύδουν κάθε χρόνο να προσκυνήσουν το θαύμα, μέσο των πολλών υλικών ωφελειών που παραχωρούν οι νέες θρησκείες στα μέλη των ευγενών και του κλήρου που προέρχονται από τους πολλούς και δημιουργούσαν πολλές αβεβαιότητες, ακόμη και στα μοναστήρια. Στην πόλη Φάβερνεϊ υπήρχε ένα αβαείο των Βενεδικτίνων, του οποίου οι μοναχοί είχαν απομακρυνθεί πολύ από την κυριαρχία του ιδρυτή τους.

Είχαν μόνο μεγάλη εκτίμηση για την αφοσίωση στην Κυρία της Notre-Dame la Blanche, γνωστή σε όλη την περιοχή για τα πολλά θαύματα της. Με τη μεσολάβησή της είχαν πράγματι επαληθευτεί πολλά θαύματα, μεταξύ των οποίων ήταν ακόμη και η επιστροφή στη ζωή δύο νηπίων που δεν είχαν ακόμη βαπτιστεί. Το 1608, στην Αγρυπνία της Εορτής της Πεντηκοστής, οι μοναχοί αποφάσισαν να ετοιμάσουν ένα βωμό για την έκθεση και την προσκύνηση του Μακαριωτάτου.

lhe lunette του monstrance ήταν πολύ {M_E7ii7/ l] βιτρό της εκκλησίας στην οποία απεικονίζεται το θαύμα ο βωμός. ο ιεροψάλτης άνοιξε την εκκλησία και βρήκε 't II καπνό, με τον προσωρινό βωμό να έχει γίνει τελείως στάχτη. Άρχισε να φωνάζει και αμέσως οι θρησκευόμενοι και άλλοι άνθρωποι έσπευσαν και προχώρησαν στην αφαίρεση της στάχτης με την ελπίδα να βρουν κάποιο μέρος του τέρατος.

Όταν ο καπνός άρχισε να καθαρίζει, έμειναν έκπληκτοι βλέποντας ότι το τέρας ήταν αιωρούμενο στον αέρα. Το πλήθος αυξήθηκε και συνωστίστηκε για να δει το ευχαριστιακό θαύμα, στο οποίο οι Οικοδεσπότες είχαν παραμείνει αλώβητοι, ανεξάρτητα από τη φωτιά. Οι θρησκευόμενοι έμειναν έκπληκτοι και ανίκανοι να πάρουν απόφαση, ρώτησε ο σύμβουλος των καπουτσίνων μοναχών του Βεσούλ.

Αυτοί αμέσως ετοίμασαν ένα νέο σκέλος που σιγά-σιγά κατέβηκε στο νέο βωμό. Όταν τελείωσε η κανονική διαδικασία, στις 10 Ιουλίου, ο Αρχιεπίσκοπος της Besanqon δήλωσε ότι το Θαύμα ήταν αυθεντικό και στις 13 Σεπτεμβρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Ροδίου - που ήταν ο νούνσιος στις Βρυξέλλες, έκανε γνωστό στον Πάπα Παύλο Ε' που χάρισε Ταύρο της Επιείκειας. Το θαύμα αναζωπύρωσε την πίστη πολλών.

Το 1862, το Congregation of Rites ενέκρινε τον εορτασμό του Θαύματος. Το 1908 η τρίτη εκατονταετηρίδα του θαύματος εορτάστηκε πανηγυρικά με Εθνικό Ευχαριστιακό Συνέδριο. Ακόμη και σήμερα είναι δυνατό να δούμε και να προσκυνήσουμε το λείψανο που περιέχει έναν από τους δύο Οικητές που παρέμεινε αλώβητος.

Το άλλο Host, δυστυχώς, μετά τη δωρεά του στην Εκκλησία του Dole, καταστράφηκε από τους επαναστάτες το 1794.